Ανάμεσα στις μεγάλες μορφές της Παλαιάς Διαθήκης ξεχωρίζει ο προφήτης Ελισαίος, ένας άνθρωπος που αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στη διακονία του Θεού και του λαού Του. Το ίδιο το όνομά του σημαίνει «ο Θεός είναι σωτηρία», και πράγματι ολόκληρη η ζωή του έγινε μαρτυρία αυτής της αλήθειας.

Ο Ελισαίος δεν γεννήθηκε σε κάποιο παλάτι ούτε ανατράφηκε μέσα σε ιδιαίτερες συνθήκες. Ήταν γιος εύπορης οικογένειας γεωργών και εργαζόταν στα χωράφια του πατέρα του. Ενώ όργωνε τη γη, τον πλησίασε ο προφήτης Ηλίας και έριξε επάνω του τον μανδύα του. Με αυτή τη συμβολική πράξη τον καλούσε να αφήσει την προηγούμενη ζωή του και να ακολουθήσει τον δρόμο που του είχε ετοιμάσει ο Θεός.

Η ανταπόκριση του Ελισαίου υπήρξε άμεση και ολοκληρωτική. Δεν ζήτησε εγγυήσεις ούτε βεβαιότητες. Άφησε τα πάντα και ακολούθησε τον Ηλία. Η στάση αυτή θυμίζει τους Αποστόλους της Καινής Διαθήκης, οι οποίοι εγκατέλειψαν τα δίχτυα, τα πλοία και τις εργασίες τους για να ακολουθήσουν τον Χριστό. Ο Θεός καλεί, αλλά ο άνθρωπος πρέπει να απαντήσει με εμπιστοσύνη.

Όταν πλησίασε η ώρα της αναλήψεως του προφήτου Ηλία, ο Ελισαίος έμεινε κοντά του μέχρι το τέλος. Δεν εγκατέλειψε τον διδάσκαλό του ούτε στιγμή. Και όταν ο Ηλίας τον ρώτησε τι επιθυμούσε ως τελευταία ευλογία, εκείνος ζήτησε να λάβει διπλάσιο το προφητικό του πνεύμα. Δεν ζήτησε πλούτη, δόξα ή αξιώματα, αλλά τη χάρη του Θεού.

Μετά την ανάληψη του Ηλία, ο Ελισαίος πήρε τον μανδύα του και χτύπησε τα νερά του Ιορδάνη. Τα νερά χωρίστηκαν και ο προφήτης πέρασε απέναντι, όπως άλλοτε ο διδάσκαλός του. Ήταν το πρώτο σημείο ότι η χάρη του Θεού αναπαυόταν επάνω του και ότι η αποστολή του μόλις άρχιζε.

Για περίπου πενήντα χρόνια ο προφήτης διακόνησε τον λαό του Θεού. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της διακονίας του ήταν τα πολλά θαύματα που επιτέλεσε. Μέσα από αυτά φανερωνόταν η αγάπη και η πρόνοια του Θεού για τον λαό Του.

Καθάρισε τα μολυσμένα νερά μιας πηγής κοντά στην Ιεριχώ, χαρίζοντας υγεία και ζωή στους ανθρώπους. Πολλαπλασίασε το λάδι μιας φτωχής χήρας, σώζοντάς την από τη δυστυχία και τα χρέη. Ανέστησε το παιδί της Σωμανίτισσας, δείχνοντας ότι ο Θεός είναι Κύριος όχι μόνο της ζωής αλλά και του θανάτου.

Όλα αυτά τα γεγονότα δεν ήταν απλώς θαυμαστές επεμβάσεις. Ήταν προτυπώσεις του έργου του Χριστού. Όπως ο Ελισαίος καθάρισε τα νερά, έτσι ο Χριστός καθαρίζει τον άνθρωπο από την αμαρτία. Όπως ο προφήτης πολλαπλασίασε το λάδι, έτσι ο Κύριος πολλαπλασίασε τους άρτους στην έρημο. Όπως ο Ελισαίος ανέστησε ένα παιδί, έτσι ο Χριστός ανέστησε νεκρούς και τελικά νίκησε οριστικά τον θάνατο με τη δική Του Ανάσταση.

Ιδιαίτερα σημαντικό είναι το γεγονός ότι ο προφήτης δεν περιόρισε τη διακονία του μόνο στους Ισραηλίτες. Θεράπευσε τον Σύρο στρατηγό Νεεμάν από τη λέπρα, στέλνοντάς τον να λουστεί στα νερά του Ιορδάνη. Το γεγονός αυτό προαναγγέλλει ότι η σωτηρία του Θεού δεν προορίζεται για έναν μόνο λαό, αλλά για όλους τους ανθρώπους. Παράλληλα αποτελεί προτύπωση του Αγίου Βαπτίσματος, μέσω του οποίου ο άνθρωπος καθαρίζεται από τη λέπρα της αμαρτίας και γίνεται μέλος της Εκκλησίας.

Παρά τα θαύματα και τις ευεργεσίες του Θεού, ο λαός του Ισραήλ συχνά ξεχνούσε τον Κύριο και επέστρεφε στην ειδωλολατρία. Η ιστορία αυτή μοιάζει πολλές φορές και με τη δική μας ζωή. Ο Θεός μας ευεργετεί καθημερινά, μας προστατεύει, μας συγχωρεί, μας χαρίζει αμέτρητες δωρεές, όμως εμείς εύκολα λησμονούμε την παρουσία Του και στρεφόμαστε σε πράγματα που δεν μπορούν να σώσουν την ψυχή μα.

Ο προφήτης Ελισαίος μάς διδάσκει την αξία της υπακοής, της πίστης και της εμπιστοσύνης στον Θεό. Μας δείχνει ότι εκείνος που αφήνεται στα χέρια του Θεού γίνεται όργανο της χάριτός Του και ευεργετεί πολλούς ανθρώπους γύρω του.

Η  ζωή του προφήτου Ελισαίου μας καλεί να αναρωτηθούμε: πόσο χώρο αφήνουμε στον Θεό να ενεργήσει μέσα στη ζωή μας; Εμπιστευόμαστε πραγματικά το θέλημά Του ή στηριζόμαστε αποκλειστικά στις δικές μας δυνάμεις;

Ας ζητήσουμε από τον Κύριο να μας χαρίσει την πίστη του Ελισαίου, την προθυμία να ακολουθούμε το κάλεσμά Του και την καρδιά εκείνη που αναγνωρίζει καθημερινά ότι η αληθινή σωτηρία δεν βρίσκεται στα ανθρώπινα μέσα, αλλά στον Θεό, «ὅτι Αὐτός ἐστιν ἡ σωτηρία ἡμῶν». Αμήν.

ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ

Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Ὡ

ς ὑποφήτην ἀληθῆ τοῦ Σωτῆρος, καὶ τῶν ἐν νόμῳ παιδευτὴν καὶ φωστῆρα, τοὶς πόρρω σὲ ἐδήλωσεν ὁ τόκος σου σοφὲ σὺ γὰρ κληρωσάμενος, τοῦ Θεσβίτου τὴν χάριν, θαύμασι διέπρεψας, καὶ δυνάμεσι πλείσταις. Καὶ νῦν ἀπαύστως φύλαττε ἠμᾶς, ὢ Ἐλισαῖε, Προφῆτα θεσπέσιε.