Την παρούσα εορτή την ονομάζουμε Πάσχα, που στα εβραϊκά σημαίνει διάβαση· διότι αυτή είναι η ημέρα η Κυριακή κατά την οποία ο Θεός δημιούργησε στην αρχή τον κόσμο από το μηδέν· κατά την ημέρα αυτή και τον ισραηλιτικό λαό τον άρπαξε από τα χέρια του Φαραώ, διαπερνώντας τον από την Ερυθρά Θάλασσα· σ’ αυτή πάλι κατέβηκε από τον ουρανό και κατοίκησε στη μήτρα της Παρθένου· και τώρα όλο το ανθρώπινο γένος το ανέσυρε από τα βάθη του Άδη και το ανύψωσε στους ουρανούς, επαναφέροντάς το στην αρχαία τιμή της αφθαρσίας.

Όταν όμως ο Χριστός κατέβηκε στον Άδη, δεν ανέστησε όλους, αλλά εκείνους που πίστεψαν σ’ Αυτόν. Τις ψυχές των Αγίων όλων των αιώνων, που κρατούνταν εκεί, τις ελευθέρωσε και χάρισε σε όλους την άνοδο προς τον ουρανό.

Γι’ αυτό πλημμυρισμένοι από χαρά εορτάζουμε με λαμπρότητα την Ανάσταση, εικονίζοντας τη χαρά που δόθηκε πλούσια στην ανθρώπινη φύση από την ευσπλαχνία του Θεού. Και ως σημείο συμφιλίωσης και αγάπης ανταλλάσσουμε τον ασπασμό, δείχνοντας την κατάλυση της έχθρας και την ένωση με τον Θεό και τους ανθρώπους.

Η Ανάσταση του Κυρίου έγινε ως εξής ενώ οι στρατιώτες φύλαγαν τον τάφο, κατά τα μεσάνυχτα έγινε μεγάλος σεισμός, διότι κατέβηκε άγγελος και αποκύλισε τον λίθο από τη θύρα του μνημείου. Οι φύλακες, φοβισμένοι, έφυγαν, και έτσι μπόρεσαν να έρθουν οι γυναίκες «οψέ Σαββάτου», δηλαδή κατά τη νύχτα προς την Κυριακή.

Η πρώτη που είδε τον αναστημένο Χριστό ήταν η Μητέρα του Θεού, που καθόταν απέναντι από τον τάφο μαζί με τη Μαρία τη Μαγδαληνή. Όμως οι ευαγγελιστές αναφέρουν πρώτη τη Μαγδαληνή, για να μη δοθεί αφορμή αμφισβήτησης. Αυτή είδε τον άγγελο και άκουσε το μήνυμα «Αναστήθηκε, δεν είναι εδώ· να ο τόπος όπου τον είχαν βάλει».

Η Μαρία η Μαγδαληνή έτρεξε και ανήγγειλε το γεγονός στους μαθητές Πέτρο και Ιωάννη. Καθώς επέστρεφε μαζί με άλλη Μαρία, συνάντησαν τον Χριστό, ο οποίος τις χαιρέτησε λέγοντας «Χαίρετε». Εκείνες, με φόβο και χαρά, προσκύνησαν τα άχραντα πόδια Του.

Οι απόστολοι έσπευσαν στον τάφο· ο Πέτρος κοίταξε μέσα και αποχώρησε, ενώ ο Ιωάννης εισήλθε, είδε τα οθόνια και πίστεψε.

Τα χαράματα η Μαρία η Μαγδαληνή πήγε πάλι στον τάφο. Καθώς στεκόταν έξω και έκλαιγε, έσκυψε μέσα και είδε δύο αγγέλους, οι οποίοι της είπαν «Γυναίκα, γιατί κλαις»;

Αμέσως μετά στράφηκε πίσω και είδε τον Χριστό, χωρίς να τον αναγνωρίσει, νομίζοντάς τον κηπουρό. Όταν όμως Εκείνος την προσφώνησε με το όνομά της «Μαρία» τότε Τον αναγνώρισε. Θέλησε να Τον αγγίξει, αλλά Εκείνος της είπε «Μη μου άπτου… αλλά πήγαινε στους αδελφούς μου». Και εκείνη έσπευσε να μεταφέρει το χαρμόσυνο μήνυμα

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, ενώ οι μαθητές ήταν συγκεντρωμένοι με φόβο και οι θύρες ήταν κλειστές, εμφανίστηκε ο Χριστός ανάμεσά τους και τους είπε «Ειρήνη υμίν». Οι μαθητές χάρηκαν πολύ, και ο Κύριος τους χάρισε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος με το φύσημά Του.

Η Ανάσταση ονομάζεται τριήμερη, διότι κατά τον ιουδαϊκό τρόπο υπολογισμού κάθε μέρος ημέρας λογίζεται ως πλήρες νυχθήμερο η Παρασκευή, το Σάββατο και η Κυριακή συγκροτούν τα τρία αυτά νυχθήμερα.

Έτσι ο Χριστός, αν και υποσχέθηκε την Ανάσταση την τρίτη ημέρα, εκπλήρωσε την υπόσχεσή Του με τρόπο θαυμαστό, χαρίζοντας ταχύτατα τη σωτηρία στο ανθρώπινο γένος.

Η Ανάσταση δεν είναι απλώς ένα γεγονός του παρελθόντος, αλλά η νίκη της ζωής επί του θανάτου, η μετάβαση από το σκοτάδι στο φως και από τη φθορά στην αφθαρσία.

Ας τη ζήσουμε, λοιπόν, ως προσωπικό Πάσχα ως διάβαση της καρδιάς μας από την αμαρτία στη ζωή του Χριστού.

ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ

Ἦχος πλ. α΄

Χριστός ἀνέστη ἐκ νεκρῶν,  θανάτῳ θάνατον πατήσας, καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωήν χαρισάμενος”