Από πολύ νωρίς στη ζωή ορισμένων ανθρώπων  φαίνεται καθαρά ότι η πορεία τους δεν θα είναι  συνηθισμένη. Έτσι και ο όσιος Συμεών, από την  πρώτη κιόλας στιγμή της υπάρξεώς του, έφερε επάνω του  τα σημάδια μιας ζωής αφιερωμένης ολοκληρωτικά στον Θεό. 

Γεννήθηκε στην Αντιόχεια το έτος 521 και η γέννησή του  είχε προαναγγελθεί στη μητέρα του, την αγία Μάρθα, από  τον ίδιο τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Το παιδί αυτό, που  έλαβε το όνομα Συμεών, επρόκειτο να ζήσει ζωή ασκητική,  κατά το πρότυπο του Προδρόμου. Και πράγματι, ήδη  από τη βρεφική του ηλικία φανέρωσε σημεία ιδιαιτέρου  χαρίσματος αρνιόταν να θηλάσει όταν η μητέρα του είχε  φάει κρέας, δείχνοντας μια παράδοξη εγκράτεια, ενώ από  μικρή ηλικία εκδήλωνε πνευματική ωριμότητα ασυνήθιστη

Ακόμη και τα πρώτα του λόγια, μετά το βάπτισμα,  φανερώνουν το βάθος της κλήσεώς του «έχω πατέρα και  δεν έχω, έχω και δεν έχω μητέρα». Λόγια που μαρτυρούν  την αποταγή από τα επίγεια και τη στροφή προς τον  ουράνιο Πατέρα. Δεν πρόκειται για άρνηση της οικογένειας,  αλλά για τοποθέτηση του Θεού πάνω από κάθε δεσμό. 

Η παιδική του ηλικία συνοδεύτηκε και από δοκιμασίες.  Σε μεγάλο σεισμό σώθηκε θαυματουργικά μαζί με τη μητέρα  του, ενώ ο πατέρας του χάθηκε κάτω από τα ερείπια. Μέσα σε  αυτή τη σκληρή εμπειρία, ο Θεός δεν τον εγκατέλειψε, αλλά  τον ενίσχυσε με οπτασίες. Ο ίδιος ο Χριστός του φανερώθηκε  και του έδειξε τον δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσει. 

Σε πολύ μικρή ηλικία εισήλθε σε μοναστική αδελφότητα  υπό την καθοδήγηση του στυλίτη Ιωάννη. Εκεί ο μικρός  Συμεών δεν έζησε σαν παιδί, αλλά σαν έμπειρος ασκητής.  Η εγκράτειά του ήταν εντυπωσιακή, η προσευχή του  αδιάλειπτη, η σοφία του πρόωρη. Δεν άργησε να επιθυμήσει  να μιμηθεί τον πνευματικό του πατέρα και να ανέβει και ο  ίδιος σε στύλο, ξεκινώντας την αυστηρή άσκηση του στυλίτη. 

Η άσκηση αυτή δεν ήταν απλώς σωματική ταλαιπωρία.  Ήταν τρόπος μίμησης του Σταυρού του Χριστού. Ο ίδιος  ο Κύριος του αποκάλυψε ότι η στάση αυτή επάνω στον  στύλο θα ήταν συμμετοχή στο σωτηριώδες Πάθος Του.  Έτσι, ο μικρός Συμεών αγωνίστηκε με θάρρος απέναντι  στους πειρασμούς και τις επιθέσεις των δαιμόνων,  οι οποίες εναλλάσσονταν με ουράνιες παρηγορίες.

Η ζωή του ήταν γεμάτη θαυμαστά γεγονότα. Παρά  τις δυσκολίες, τις ασθένειες και τις κακουχίες, ο  Θεός τον ενίσχυε. Θεράπευε αρρώστους, ελευθέρωνε  δαιμονισμένους και καθοδηγούσε τους μοναχούς με  σοφία που δεν ταίριαζε στην ηλικία του. Η φήμη του  εξαπλώθηκε και πλήθος ανθρώπων συνέρρεαν κοντά του. 

Σε ηλικία δεκατριών ετών ανέβηκε σε υψηλότερο στύλο,  όπου παρέμεινε για χρόνια. Χειροτονήθηκε διάκονος και  αργότερα, με θεία εντολή, δέχθηκε και την ιεροσύνη, παρά  την ταπείνωσή του που τον έκανε να αποφεύγει τα αξιώματα.  Παράλληλα ανέλαβε την καθοδήγηση της αδελφότητας,  χωρίς όμως να μειώσει στο ελάχιστο τον ασκητικό του αγώνα. 

Όταν τα πλήθη έγιναν τόσο πολλά ώστε να διαταράσσεται  η ησυχία του, αναζήτησε πιο απομονωμένο τόπο. Ο  ίδιος ο Χριστός του υπέδειξε το Θαυμαστό Όρος, όπου  εγκαταστάθηκε μαζί με τους μαθητές του. Εκεί δημιουργήθηκε  σταδιακά ένα μεγάλο μοναστικό συγκρότημα, καρπός  της χάριτος του Θεού και της πίστεως των ανθρώπων. 

Παρά την επιθυμία του για ησυχία, δεν αρνήθηκε ποτέ  να βοηθήσει όσους τον είχαν ανάγκη. Προσευχόταν για τους  ασθενείς, παρηγορούσε τους θλιμμένους, θεράπευε με τη  δύναμη του Θεού. Η ζωή του ήταν συνεχής προσφορά. 

Στο τέλος της ζωής του, αισθανόμενος ότι πλησιάζει η  αναχώρησή του, συγκέντρωσε τους μαθητές του και τους  έδωσε τις τελευταίες του συμβουλές. Με ειρήνη και ταπείνωση παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό σε ηλικία εβδομήντα ενός ετών. 

Η ζωή του οσίου Συμεών μπορεί να φαίνεται  μακρινή από τη δική μας πραγματικότητα. Και όμως,  το μήνυμα που φέρει είναι εξαιρετικά επίκαιρο. Δεν  καλούμαστε όλοι να γίνουμε στυλίτες, καλούμαστε  όμως να υψώσουμε την καρδιά μας προς τον Θεό. 

Ο όσιος μας διδάσκει ότι η αληθινή ζωή βρίσκεται  στην αποταγή από την αμαρτία, στην εγκράτεια,  στην προσευχή και στην εμπιστοσύνη στον Θεό.  Μας δείχνει ότι ο άνθρωπος μπορεί να ξεπεράσει  τα όριά του, όταν στηρίζεται στη χάρη του Θεού. 

Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, μέσα στην καθημερινότητά  μας, να βρούμε μικρούς τρόπους ασκήσεως λίγη περισσότερη  προσευχή, λίγη περισσότερη υπομονή, λίγη περισσότερη  αγάπη. Δεν χρειάζονται μεγάλα έργα, αλλά σταθερή καρδιά 

Και ίσως, μέσα από αυτή την απλή προσπάθεια, αρχίσουμε  κι εμείς να γευόμαστε κάτι από τη χαρά που έζησε ο όσιος  Συμεών, τη χαρά της παρουσίας του Θεού στη ζωή μας. 

ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ 

Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε. 

Ὡς στήλην θεόγραφον τῶν ἱερῶν ἀρετῶν, τοῦ  

βίου σου ἔλειπες τὰς ἀναβάσεις ἡμῖν, Συμεὼν  παμμακάριστε· σὺ γὰρ ἐπὶ τοῦ στύλου ὡς  πυρσὸς διαλάμπων, ἕλκεις ἡμᾶς χαμόθεν πρὸς ζωὴν  οὐρανίαν, τὸν τρόπον τῆς εὐδρομίας φαίνων τοῖς ἔργοις σου.